Woman, the most underserved market of all time

Marketing to women

View more presentations from StefaanVandist.

First Shown at 10 Harvest, 10 Advertising's own inspiration festival

Natures Operating Systems

Natures Operating Systems

View more presentations from StefaanVandist.

This presentation is bout bioneering, biomimicry and all other kinds looking to Nature in a different way.
It was first shown at the "What makes you Horney seminar", organized by Boondoggle Amsterdam.

From grey to green in seven steps

From Dark Grey To Bright Green in seven steps

View more documents from StefaanVandist.

Copenhagen (COP15) ended in a minor tone. It became Nopenhagen.

Somehow, it is not a big surprise.

Always believed that the environmental crisis will not be solved in the land of efficiency (rules and regulations, measures and things...), but in the land of effectiveness (the land of harmony, interdependence, creativity and innovation) Different approach. Different brain. Different thinking. But of-course, necessity is the mother of all innovation, and it is a pity that it is not stimulated via new measures, so new markets can flourish.

The presentation above shows that the pathway to green in big companies processes more or less trough similar steps. From the land of efficiency to the land of effectiveness.

Maybe creatives should finally take-over from policy-makers. Maybe that's where it should go.

Silicon Valley in Antwerpen!

België als logistiek centrum…

De lange wapper zou de snelst inzetbare manier zijn om de files op te lossen en goed zijn voor de ontwikkeling van de haven, dus goed voor de economie. Dat rijmt mooi met de ambitie om van België een logistiek centrum te maken, al zou dat de grote troef zijn van ons land. (Vlaanderen in Actie, getekend door de CD&V, remember?)

Maar is dat wel zo? Is ‘logistiek’ voor de Belgische burgerbevolking het meest leefbaar, voor werknemers het meest werkzeker, en voor jonge ondernemers met gezonde ambitie de meest rooskleurige toekomst?

Als logistiek onze grootste troef zou zijn, vind ik dat geen groot compliment.

Ik vind het zelfs een weinig ambitieus project voor een bevolking waar doorgaans een hoog opleidingsniveau op te meten is, waar veel mensen twee tot drie talen spreken, waar veel universiteiten zijn, en die gekend is voor haar harde werkijver.

Silicon Valley in Antwerpen!

Heeft er ooit iemand het rekensommetje gemaakt of België, Vlaanderen of Antwerpen (kies gerust zelf) per vierkante kilometer economisch het meest gebaat is bij havenuitbreiding en een grotere doorstroomcapaciteit voor vrachtvervoer, of bij het verder doorontwikkelen van echte groeisektoren zoals bijvoorbeeld de kenniseconomie, clean tech, de creatieve sector, …

Met alle respect. De Antwerpse haven doet het economisch niet bepaald goed. Ook voor de crisis wist het nooit op haar maximumcapaciteit te draaien. Deurganckdokken enzo, daar hebben weinig mensen ooit echt het belang van begrepen.

Stel dat we al die open bedrijventerreinen in het noorden van Antwerpen nu eens aanwenden om nieuwe sektoren zoals kennis-, creatieve en clean techbedrijven optimaal de kans te geven? Stel dat we met het machtige havengebied terug aansluiting vinden bij de stad (met de ontwikkelinge van den Dam en het eilandje zit dat al aardig in de goeie richting).

Mensen zouden dicht bij hun werk kunnen wonen, en met een krant en een bakje koffie over rails of zelfs over het water naar hun werk kunnen. Sillicon Valley aan de Schelde. Kantoor met zicht op water. En een job waar je trots op kan zijn, en werk voor mensen met ambitie.

Enkele uren verwijderd van Londen, Parijs, Keulen, Amsterdam en Brussel. Dichtbij alle grote universiteiten en business centra van Europa.

De brug onder de grond stemmen

Morgen zou een burgerbeweging een project van de betonlobby en een kringetje conservatief politiek establishment onder de grond kunnen stemmen. Woonde ik nog in Antwerpen, ik had er graag aan bijgedragen.

Wat kan je vandaag doen om te voorkomen dat een gezonde stadsontwikkeling letterlijk wordt doorgesneden? Vandaag zet de BAM een callcenter op om 1000'den Antwerpenaren te bellen om te overtuigen ja te stemmen. Doe niet hetzelfde. Als iedereen 10 mensen belt om te overtuigen nee te stemmen, en die bellen ook 10 mensen, dan houdt het nee-kamp stand.

Btw. je bent geen nee-kamp. Je bent een ja-kamp.

Kopenhagen in België

De context

Nog 70 keer slapen en de VN klimaatconferentie gaat van start in Kopenhagen (Cop15).
Spontaan vraag ik me af hoe creatieve marketing kan bijdragen tot het welslagen van de conferentie, en uiteraard ben ik niet de enige.
Om regeringen wereldwijd onder druk te zetten, riep de VN de grote reclamegroepen op de wapens op te nemen ter verdediging van de klimaatskwestie.

Zo nodigt de Hopenhagen-campagne het publiek uit om de klimaatspetitie te tekenen op www.hopenhagen.org, en hun hoop voor de toekomst uit te drukken.
Verder is het een website gestoffeerd met een nieuwssectie, enkele basis-sociale netwerkfunctionaliteiten (zet het op je Facebook) , wat duiding, en heel wat visuele sfeer.

De campagne werd ontwikkeld door het reclamebureau Ogilvy & Mather en wordt in de hele wereld geactiveerd via zijn netwerk. Daarnaast beloven nog heel wat grote communicatienetwerken met hun agentschappen op de kar te springen: de Omnicom Group, Interpublic Group, Interbrand, de Publicis Groupe, …

Allen nemen ze deel aan deze wereldcommunicatie.

Het probleem

Klinkt veelbelovend. Laat ons hopen dat Hopenhagen of aanverwanten nog heel wat in petto hebben, want zoals het er nu bijstaat stelt het me eigenlijk een beetje teleur.Naast een hoop functionele ergernissen, blijft de Hopenhagen-campagne naar mijn gevoel te veel hangen in het model en de campagne-toon van ‘activisme’: mensen vanuit de zijlijn naar binnen laten roepen om verandering.

Heel wat generaties zijn op de barricade getrokken voor allerlei nobele zaken, gewapend met polsbandjes, spandoeken en petities, schreeuwend om verandering. We hebben gedanst voor ‘t klimaat. The big ask. Again and again. En uiteraard ben ik daar heel blij om. Activisme zal er altijd zijn, en dat is maar goed ook.

Alleen is er vandaag bij de burgerbevolking al een behoorlijk groot draagvlak, en dat behoeft helemaal geen ‘change the world-campagne’ meer die wordt ingeleid met beelden van verdrinkende ijsberen en global Somalia.

De oplossing

Wat we wel nodig hebben is een campagne die gestoeld is op een co-operatief model.
Een offensief dat de burgerbevolking centraal stelt in plaats van de politiek, en hen het goede gevoel geeft dat ze niet veraf staan, maar actief participeren aan Cop15.

Dan is de vraag aan reclamebureau’s niet: “create awareness and make people sign the petition“, maar wel: ‘hoe laten we burgers samenwerken voor het algemeen belang’? Hoe halen we de bevolking uit die zijlijn, en hoe waarderen we ze, actief in het midden van iets?

En laat ons daarover een campagne maken. Er zijn bestaande voorbeelden genoeg.

Greenpeace, die ‘activisme’ nogthans diep in haar genen heeft, hanteert al geruime tijd de kracht van co-operatie en communities. Denk aan de ‘Green my apple’ campagne, waar Mac-fans werden betrokken bij een creatief offensief om Apple te overtuigen een groenere Mac te maken. Bleek doeltreffend.

Wecycle is ook een bijzonder initiatief in Nederland, waar afgedankte electrische apparaten ondermeer worden verzameld via de scholen aan de hand van aantrekkelijke incentives.

Benjamin Franklin zei ooit: “tell me and I will forget, show me and I might remember, but involve me and I will understand. En dat is exact wat rond Copenhagen in België moet gebeuren.

In plaats van ‘Hopenhagen’, hebben we een campagne nodig die ‘Kopenhagen in België’ zou kunnen heten. Ondersteund door (media)partners en mogelijk gemaakt met sociale media motiveer je allerlei organisaties in het sociale weefsel (scholen, jeugdbewegingen, gezinnen, collega’s, …) om hun eigen Copenhagen te houden, en het resultaat ervan onder elkaar te delen.

Alles wat je nodig hebt om daar een zinvol moment van te maken, wordt voorzien online.
Mensen zouden er een heel democratisch gevoel bij hebben, zich betrokken voelen, en inzicht hebben in de bijdrage die ze zelf kunnen leveren. Mensen zouden het resultaat van de optelsom kunnen zien van al die bijdrages, en… op ‘t einde van de rit zou de druk op COP15 misschien wel groter zijn dan met een petitie.

Ik zet op mijn kop wat ik wil

Het verloop van de Boeh!-campagne.

Het filmpje is gemaakt door Olaf en Gertjan, mijn collega's bij 10.

Op 1 september zet ik op mijn kop wat ik wil

Als je kijkt naar de moslimwereld - en niet in ’t Middenoosten dit keer, maar wel in ons eigen landje - dan is er duidelijk iets heel bijzonders aan de gang.

Als ons beeld van de Islam de komende jaren zal wijzigen, dan zal het niet dankzij onze media, onze overheid of ons eigen politiek correct fatsoen zijn, maar wel dankzij een hele generatie Belgische moslima’s die iets willen bereiken. Ze zijn 100% vrouw. Ze zijn scherp van tong en weten heel goed wat ze willen. Ze willen geen scholen boycotten, maar studeren. Ze willen naar de universiteit en daarna een nobele rol bekleden in de samenleving.

Je kan het al een tijdje zien. Je ziet het op TV als er weer eens een debat is over integratie.

Twee maanden per jaar sta ik ‘s avonds les te geven in het volwassenenonderwijs, en daar zie je het heel duidelijk. Je ziet het aan wie gedreven is. Je ziet het aan wie afstudeert.

Precies daarom vond ik het ontzettend onrechtvaardig, maar vooral heel dom toen ik hoorde dat er een hoofdoekenverbod werd aangekondigd in de Antwerpse Athenea. Onrechtvaardig omdat je mensen kwetst, en een belangrijk onderdeel van hun ontwikkeling en identiteit afneemt.

Dom omdat je zogenaamde onderdrukking niet kan oplossen met een ander soort onderdrukking.

Onbegrijpelijk trouwens dat het onder het voorwendsel van ‘emancipatie’ gebeurt. Beste schooldirecteuren, die emancipatie waar jullie blijkbaar zo bezorgd om zijn, die vormt zich momenteel bij de Moslima’s zelf. En die mag je niet fnuiken. Die moet je van binnenuit de kans geven om te groeien. En ja; met hoofddoek.

Want een onderwijsinstelling zou haar leerlingen net moeten klaarmaken voor een toekomst waar culturen steeds dichter bij elkaar komen te staan. Een schooldirectie mag daarom de verschillen niet wegmoffelen, maar ons daar net het goede van laten inzien, en ons daar mee om leren gaan.

In plaats van me er nog langer aan te ergeren, heb ik overleg gepleegd met Olaf en Gertjan, copywriter en art director bij 10 Advertising. We vonden immers dat in een stad van iedereen, je op je kop mag zetten wat je wil.

We namen contact op met de dames van BOEH! (www.baasovereigenhoofd.be), en waren het er snel over eens dat we een positieve en grappige actie moesten ontwikkelen.

Een campagne die op zich groter is dan een ja-nee spelletje. Want dit beperkt zich infeite niet tot de Islam, maar gaat over het recht om met trots je overtuiging en religie te beleven. Het gaat over recht op je persoonlijkheid.

Het is nu uitkijken naar 1 september, een dag waar we hopen dat we met humor zoveel mogelijk publieke opinie kunnen winnen. Laat ons hopen dat humor de absurditeit van het hoofdoekenverbod zal aankaarten voor heel wat mensen. Ik sta zelf in ’t onderwijs, en heb er eigenlijk nooit een moment bij stilgestaan of je nu betere of slechtere schoolresultaten zou boeken met een hoofddoek.

Je kan BOEH steunen. En nee, we vragen geen geld.

Je kan je aansluiten bij de Facebook groep “Ik zet op mijn kop wat ik wil”, en die vind je hier.

http://www.facebook.com/pages/Op-1-september-zet-ik-op-mijn-kop-wat-ik-wil/115922184723?ref=mf

Je kan iets op je kop zetten, kom ermee op de foto en voorzie er je profiel mee. Maar liefst hebben we natuurlijk dat je op 1 september afzakt naar de Rooseveltplaats, en mee komt tonen dat ook jij op je kop zet wat je wil.